ایران کشور ...

پیکر شهید محمد کامرانی که پنجشنبه گذشته بر اثر جراحت‌های وارد شده در زندان اوین، در بیمارستان مهر تهران از دنیا رفت، صبح امروز (شنبه) در بهشت زهرا تشییع و به خاک سپرده شد. محمد کامرانی که تنها 18 سال داشت و جمعه گذشته قرار بود در کنکور پزشکی دانشگاه آزاد شرکت کند، روز هجدهم تیر در حوالی میدان ولیعصر تهران دستگیر و به بازداشتگاه کهریزک منتقل شده بود. این شهید جنبش سبز چند روز پس از بازداشت، به همراه گروه دیگری از بازداشت شدگان به زندان اوین منتقل شد. خانواده‌ی این شهید وقتی از محل نگهداری او خبردار شدند که یک مامور زندان اوین در جمع خانواده‌ی بازداشت‌شدگان فهرستی از اسامی افراد بازداشت شده راخواند و از انتقال آنها از کمپ کهریزک به زندان اوین خبر داد. پیگیری خانواده‌ی او به اینجا رسید که مطلع شدند دستور آزادی وی نیز صادر شده و به همین منظور صبح روز چهارشنبه 24 تیر ماه به زندان اوین مراجعه کردند، اما در آنجا به آنها گفته شد که فرزند شما مجروح بوده و به بیمارستان منتقل شده است.وقتی این خانواده به بیمارستان لقمان رفتند، با پیکر نیمه جان محمد کامرانی روبه‌رو شدند که همچنان تحت کنترل ماموران بود. آنها با هماهنگی مسئولان بیمارستان و باز تحت کنترل شدید ماموران، فرزند خود را به بیمارستان مهر منتقل کردند، اما تلاش‌های کادر پزشکی در نهایت بی‌نتیجه ماند و محمد کامرانی 18 ساله نیز به ندا آقاسلطان، سهراب اعرابی و دیگر شهیدان جنبش سبز پیوست. پیکر شهید محمد کامرانی صبح روز شنبه 27 تیر همزمان با شهادت ایام شهادت امام موسی کاظم (ع) و در حالی که او هم همانند امام نهم شیعیان در زندان به شهادت رسیده بود، در میان حزن و اندوه دوستان و خانواده داغدارش تشییع و در قطعه 221 بهشت زهرا مدفون شد.

منبع:وبلاگ خرداد سبز

اورا دیدی؟دختر روی زمین افتاده بود. صورتش بی رنگ بود. انگار نمرده بودهنوز

انها را دیدی؟دورش جمع شده بودند . در اوج نا امیدی قفسه سینه اش را با امیدی

دست دوم فشار می دادند. بلکه شوکی وارد شود. بلکه بتواند نفس بکشد- نفس

نکشید. خون از چشم وبینی و دهانش بیرون زد دختر مرد اورا دیدی؟نه او را ندیدی

عوضش سی بار از صبح برادر بسیجی ات را که مورد (حمله اشو بگران!) قرار گرفته

بود پخش  کردی. برادر بسیجی از مو تورش پا ئین افتاده بود روی اسفالت می لرزید

و گریه می کرد زنی بغلش کرده بود تا اورا از ضربه مردم حفظ کند. برادر بسیجی

فرار کرد. بی باتوم - بی مو تور- شبیه مردم عادی. اورا دیدی اورا بطور حتم دیدی.

ما را نمی بینی. پسر را دیدی؟ لبا سهایش خونین بود. جای باتوم زیر چشم راستش

باد کرده بود. درد داشت درد مهم نبود گلچینی از بزرگترین غمهای دنیا را حمل می

کرد. دوستش را کشته بودند. فریاد می زد . جسد روی زمین مانده بود و او حق بردنش  را نداشت                                                                                    

انها را می بینی؟  نه نمی بینی تنها چیزی که می بینی ان ا تو بوس اتش گرفته

لعنتی ست روزی چند بار تصویرش را پخش می کنی؟تو ما را نمی بینی. نه

نمی بینی                                                                                            

ما اشوبگر نیستیم با دست های خالی امده ایم که جنگی نباشد. که هست.

اراذل و اوباش نیستیم. استاد دانشگا هیم یا دانشجو که چما قی نداریم برای در هوا

چر خاندن و   بر گوشت و استخوان دیگری فرو اوردن . نویسنده ایم یا روز نامه نگار

خود کار داریم و کلتی نداریم برای شلیک کردن دربدن دیگران هنر مندیم و قلمو

داریم برای نقاشی  اما تفنگ پشت بال نداریم برای کبود کردن. ساز داریم برای زدن

ولی شلنگ نداریم برای هم وطن زدن. پیا ده ایم و مو تور نداریم برای ویراژ دادن

وسط جمعیت . سا کتیم و عربده نمی کشیم برای ترساندن و فراری دادن

ما را می بینی؟نه نمی بینی . خون مان را می بینی؟نمی بینی. دردمان را

می بینی؟اشکمان را می بینی؟ قسم می خورم که نمی بینی.

جای این که تشنه خونم باشی

یه بار شده دل نگرونم باشی

دیدی ‌آخرش من و گذاشت و رفت

از زمین قلبم رو بر نداشت و رفت

دیدی آخرش من و دیوونه کرد

واسه رفتن همینو بهونه کرد

دیدی اون وعده هایی که رنگی بود

تمومش فقط واسه قشنگی بود

دیدی اون که دلم و بهش دادم

رفت و از چشمای نازش افتادم

دیدی اونی که می گفت مال منه

دم آخر نیومد سر بزنه

دیدی خط زد اسمم و از دفترش

رفت و اسفند نزدم دور سرش

دیدی اون نخواست برم به بدرقش

دیدی که باختم توی مسابقش

دیدی مهربونیا رو زد کنار

رفت و چشمام و گذاشت تو انتظار

دیدی رفت گذاشت به پای سرنوشت

گفت شاید ببینمت توی بهشت

دیدی بی خبر گذاشت و رفت و سفر

گفت بذار بمونه چشم اون به در

دیدی افتاد اسم من سر زبون

همشون گفتن به اون نامهربون

دیدی که دعاها مستجاب نشد

آخرم دلش واسم کباب نشد

دیدی لااقل نزد به پنجره

که بهم خبر بده می خواد بره

دیدی رفت بدون هیچ سر و صدا

ولی من سپردمش دست خدا

دیدی بی خداحافظی روونه شد

دیدی قولاش و گذاشت تو چمدون

که دیگه نمونه از اونا نشون

دیدی با دل این و در میون نذاشت

رفت و از خاظره ها نشون نذاشت

دیدی آخرش من رو نظر زدن

تو سر این دل در به در زدن

دیدی آخرش من و تنها گذاشت

تشنه رو تو حسرت دریا گذاشت

یعنی رفته اونجا آشیان کنه

یا می خواسته من رو امتحان کنه

دیدی حتی اون نگفت می ره کجا

چه بده رسمای روزگار ما

دیدی خواستمش ولی من و نخواست

اینم از بازیای دنیای ماست

حالا چند روزیه که بدون اون

چشم من خیره شده به آسمون

امون از عاشقیای چنروزه

که فقط یکی تو شعرش می سوزه

چه کنم خدا پشیمونش کنه

یا که مثل من پریشونش کنه

رفت و دیگه نمی یاد به شهر ما

بهتره بسپرمش دست خدا